!

ميان انبوهی از خاطراتم نشسته ام ... و به ياد آرزوهای قديمی ام هميشه آرزو ميکردم

روزی نقاش باشم تا ميتوانستم رويای با تو بودن را روی صفحه ی دل حک کنم .

آرزو می کردم نقاش باشم تا نقش آن دو چشم سياه مهربانت را حک کنم يا آن نگاه پر از عشق و

صداقتت را حک کنم .

کاش نقاش بودم تا می توانستم آن لبخند دل نشينت را حک کنم .

کاش نقاش بودم تا ميتوانستم آن لب خوش رنگ که مانند شراب شيراز است حک کنم .

کاش نقاش بودم نقشی از پيوند و وصال را به تصوير ميکشيدم .

کاش نقاش بودم پيوند دو عاشق را به تصوير ميکشيدم .

فکر نميکردم روزی نقاش باشم و به جای پيوند رفتنت را به تصوير بکشم .

فکر نميکردم روزی نقاش باشم و اشک چشمانم را ، دل بيمارم را به تصوير بکشم .

فکر نميکردم روزی نقاش باشم درد جدايی را ، انتظار طاقت فرسا را ، فراغ يار را به تصوير بکشم .

آری من نقاشم ...............................

يک نقاش دل شکسته که روزی آرزو داشت پيوند دو عشق را به تصوير کشد ، ولی امروز من جدايی

 را به تصوير کشيدم

                                          رنگ و زيبايی ، ملاک عشق نيست   

عشقی که از رنگ و زيبايی بياد ، اون عشق نيست

يه نسيم گذرونه ، عاشقی سوز درونه