!

اين چه حسي است كه براي نوشتن، براي سرودن ،براي حرف زدن، دردلم غوغايي عجيبي برپا است.
وقتي آسمان تورا پرازستاره مي يابم وقتي دستهاي تورا پراز شكوفه وقتي درنگاهت قطره قطره عشق وقتي در صدايت زمزمه آشنايي چه بگويم
وقتي كه تو خود پرپروازي من از پرنده بودن چه بگويم!!
وقتي تو آبي آسماني رنگ دريا من ازخروش امواج چه بگويم !!
وقتي كه نگاهت اوج آسمانها رامي شكافد من ازصعود چه بگويم !!
گفته بودي تشنه اين كويري،
آخر اي همه چشمه زلال از شكستن خاك چه مي خواهي؟؟؟
اما در مقابل تمام صداقت نهفته در كلام تو كدامين توشه را به رخت كشم
توهمه تكاملي، من با تك بيتي چگونه تو را كامل كنم.
به آسمان نگاه كرده اي!! كبوتران ،ستاره ها، بوي شب، سكوت ماه، جغد آويخته به درخت ،خفاش سرگردان، گم شده روياها، مردمان پنهان، دستهاي بي پناه، ياسهاي خفته وبسيارمهسا دلشان براي تو تنگ است.
مي دانم كه تو هم اين روزها از بهانه، دلتنگي بزرگي ساخته اي بناي عاشقها انتظار وانتظار است تو همه آنها را يكجا فروخته اي!!
اي همه شوق بودن وقتي نبض زمان با تو هم نواست من از نواختن كدامين نوازنده سخن يگويم.
وقتي پنجه هاي عشق بر روي گيتار زندگي مهربانانه چنگ مي زند من چگونه بابوي ياسها واژه ها بسرايم.
وقتي نگاهت تا سقف عاشق شدن امتداد دارد من ابهت كدامين جاده را ثابت كنم.
وقتي نبودن تو نويد رسيدن تو را مي دهد ازهجران چه بگويم.
تو همان گلخانه اي كه من بين نفسهايش گم شده ام بحدي كه خويش را هم ازياد برده ام.
آري من ، تو شدم. تو خود بگو از تو به تو چه بگويم.
چون كودكي كه از مادر تغذيه مي كند رگهايم را متصل به نفس هاي تو مي بينم
اي هواي عشق از تو چه بگويم .
امشب مي فهمم چه كار سختي را خواستي. نوشتن براي كسي كه همه افكار،
همه لحظه ها بيانگر يك طلوع است.
چه بگويم بخدا نمي دانم !!
تو تمام نا تمام مني ،تو سرفصل كتاب زندگي من ، تو بيت بيت اشعار من، تو قطره قطره خون من، تو ذره ذره نفسي ...
من ازتو چه بگويم روحم، قلبم ،نفسم همه نزد توست .
بي خودم، ازتو چه بنويسم.
فقط بايد گفت: قدر اين پيوند گره خورده را غنيمت دان كه در اين روزگار اگر تهي از عشق باشي هميشه كمتريني ....!!!

وقتي با نگاه آرامش بخشت بهم نگاه ميکني ،بازم با خودم ميگم:باشه اما فردا مي رم....
اما باز ميل رفتن ندارم!

حتي اگر جهان نباشه ، اگه راهها ، جنگلها ، آبها نباشن... اگه خورشيد نباشه ، باد نوزه...عشق و نگاه اطمينان بخشت برام کافيه...!
وقتي با قدمهاي استوارت کنارم گام بر مي داري... وقتي بر شادي هاي گذرا بوسه ميزني... گوئي در ابديت طلوع خورشيد زندگي مي کنم!
هرگز به اين فکر نکرده بودم که عشقي آسماني زندگيم ، همه چيزم را در بر بگيرد!

نه هيچ چيز به شيرينيه عشق نيست ، به شيرينيه رويـاي عشق جوانـان...
مي تواني همه چيز رو رد کني ، حتي حقيقت وجودم را!!!
اما در حقيقت عشقم ترديد نکن...
اگه مرا دوست ميداري بگذار براي هيچ باشد ، دوست داشتن فقط براي عشق!

اگه روزي مجبور به اعتراف عشقم شوم....
اين طور مي گويم:

• عشق را بندومرزي نيست!